ਛੇ ਹਾਲਾਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਰਜ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਵਿੱਚ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ, ਜਾਂਚਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਜੀਅ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ — ਜਿੱਥੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਉਸੇ ਦਿਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਡੀਕਲ ਵਜੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨਬੱਧ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਧਾਰ ਲੈਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਾਰਨ: ਖ਼ਰਚਾ ਆਮਦਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇੱਕੋ ਭੁਗਤਾਨ ਤੁਹਾਡੀ ਅਗਲੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੌਖਿਆਂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੀ ਫ਼ੀਸ, ਸਮੈਸਟਰ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤ ਜਾਂ ਕੋਚਿੰਗ ਦਾ ਖਰਚਾ ਜਿਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਸਖ਼ਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਕਰਜ਼ਾ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੁਲਾਂਕਣ ਬਿਨੈਕਾਰ ਦੀ ਆਮਦਨ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਆਮਦਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ।
ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੁਰੰਮਤਾਂ ਅਤੇ ਬਦਲੀਆਂ — ਖ਼ਰਾਬ ਇਨਵਰਟਰ, ਬਰਸਾਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੋਂਦੀ ਛੱਤ, ਬੰਦ ਪਿਆ ਫ਼ਰਿੱਜ। ਕੋਈ ਕੋਟੇਸ਼ਨ ਜਾਂ ਬਿੱਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਚੱਲਦੀ ਬਕਾਇਆ ਰਕਮ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਨਿਯਤ ਤਾਰੀਖ਼।
ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਫ਼ਰ, ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਯਾਤਰਾ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਜਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਛੋਟੀ ਛੁੱਟੀ। ਪੂਰੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਘਾਟੇ ਜਿੰਨਾ ਉਧਾਰ ਲਓ, ਅਤੇ ਯੋਜਨਾ ਬਦਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਖਰਚੇ ਪੂਰਵ-ਅਦਾਇਗੀ ਕਰੋ।
ਯੋਗਦਾਨ, ਖ਼ਰੀਦਦਾਰੀ, ਤੋਹਫ਼ੇ ਅਤੇ ਸਮਾਗਮ — ਸਭ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਸੀਂ ਰਕਮ ਸੀਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੰਮੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਨਹੀਂ। ਖਰਚੇ ਹਰ ਮਕਸਦ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਇਹ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਦਾਇਗੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਉਸੇ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬੈਠੇ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਚੁਣਿਆ ਮਕਸਦ ਸਾਨੂੰ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦਾ ਆਕਾਰ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੇਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਹ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਪੈਸਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਰਸੀਦਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ।